Authentieke bistro
“Een bistro is sowieso eigenlijk typisch jaren ’70. Waar vind je nog zo’n authentieke tent?”, legt Gilbert Obadia, onze gastheer uit. “Toen ik hoorde dat het Vergulde Paardshoofd – zo heette het eethuis dat hier voorheen zat- te koop was, heb ik meteen een bod gedaan. Ik had al een zaak in Wijk aan Zee. Ik heb nota bene vier keer achter het net gevist! Uiteindelijk heb ik het restaurantje toch kunnen bemachtigen. Ik heb alles zo gelaten als het was. Want het was helemaal goed.” Wij van Webregio kijken om ons heen en knikken. De inrichting is inderdaad erg leuk. De bruine plavuizen jaren ’70 tegels. De oranje rode lampenkappen. Art-noveau posters en schoolborden aan de muur. De gezellige houten tafels. Kaarsjes erbij. “Niets meer aan doen”, vervolgt Gilbert. “Wel heb ik de kaart wat veranderd. Als je graag haute cuisine kookt, kun je beter een andere stek kiezen. Ik ken het publiek. Ik woon zelf al 26 jaar in Purmerend. Purmerenders zijn kritisch. Ze willen lekker eten. Maar niet na drie happen naar een leeg bord staren.” 

Met ons neus in de boter
We hebben inderdaad niets te klagen. Om te beginnen kregen we direct wat stokbrood en kruidenboter van het huis. Met een rode huiswijn, een Spaanse Sante Cristo. De huiswijn is overigens erg goed. Daar kan menig hip Aziatisch ‘lounche restaurant’ nog een voorbeeld aan nemen. Enfin, het is dan ook een eetcafé. Dan kun je wel een goed wijntje verwachten. Ik val letterlijk met mijn neus in de boter. Van de kruidenboter met brood ga ik over op de boterjus bij de escargots. De slakken zijn ideaal. Lekker overgoten met gesmolten kaas. Mijn vriend heeft de wildpaté met cranberrysaus besteld. Van het dagmenu op het krijtbord buiten. Zijn bord is prachtig opgemaakt. In gedachte zit ik even bij Tol Hansen: “Tante Jans in de bistro… eet andijvie uit een po…” klinkt het in mijn hoofd. Dat ze in 1978 vast vreemde experimenten deden in zo maar een bistro in Amsterdam, geloof ik graag. Maar daar is bij Santéniets van te merken. Het bord is opgemaakt alsof het een chique restaurant is. En dat is het ook wel een beetje. Ik pik wat wildpaté van het bordje van mijn vriend. “Smaakt heel goed. Prima!”, zeg ik goedkeurend.
 
Gegrilde hertenbiefstuk
“Toch vind ik het jammer dat ik die slakken van jou niet heb besteld. Daar had ik achteraf bezien meer trek in,” zegt mijn disgenoot. Ik grijns en wrijf het er een beetje in. Pas bij de laatste slak zeg ik: “Wil je er nog eentje?” Vrijwel aansluitend krijg ik de hertenbiefstuk van de dag. Met rode port-tijm saus en appel compote. En wat broccoli met gesmolten kaas. En zoals ik had gevraagd, een grote gepofte aardappel met huisgemaakte knoflooksaus. De hertenbiefstuk is mals en smaakt lekker naar barbecue. Ik zit er zichtbaar van te genieten. Mijn tafelheer heeft een tournedos met champignons en roquefortsaus besteld. “Mijn lievelingsgerecht”, zegt hij erbij. Hij gaat voor de frites. En omdat het hier een eetcafé is, is het helemaal niet raar om daar mayonaise bij te eten. Onze oberin vraagt uit zichzelf of we mayonaise erbij willen.
 
Apenkoppen en deugnieten
Ook de tournedos smaakt lekker gegrild. Het is inderdaad een prettige lap vlees. Als we straks nog maar ruimte hebben voor een dessert, denk ik stilletjes. Voor de derde ronde bekijk ik moedig de dessertkaart. Er staan allemaal leuke, gekke ijsjes op. “Er zit zelfs een ijsje in een apenkop bij”, zeg ik. “Die kopjes verzamelt mijn moeder. Voor ons zoontje van twee. Hij vindt die apenkop fantastisch. Hij mag er helemaal zelf thee uit drinken. Met twee handjes.” Even ben ik geneigd zo’n ijsje te bestellen. Leuk voor thuis. Maar ik vrees dat het oog groter zal zijn dan de maag. Daarom neem ik een coffee Santé. De eigen huismix met grand marnier, Tia Maria en Hennessy whisky. Ik krijg een schaaltje chocolade  koffieboontjes bij.
 
Op je gezondheid!
Mijn tafelgenoot krijgt een coupe Santé bij zijn dagmenu. “Doe er maar twee lepeltjes bij, dan kunnen we delen”, zegt hij. “Zo’n toetje in mijn eentje eten doe ik nu liever niet. Ik beweeg te weinig. Zit de hele dag achter m’n bureau. Vanavond wil ik nog minstens 60 buikspieroefeningen doen voor de balans.” Ik grinnik. Rare jongen! Wil zeker indruk maken met z’n sixpack. Nou, voor mij geen slanke lijn. Ik help ‘m graag van zijn ijs af. De coupe van het huis bestaat uit vanilleijs met koffielikeur, een flinke toef slagroom en een Oud-Hollands wafeltje. Mmm…
 
Drukke decembermaand
“Met die feestdagen voor de deur is het helemaal erg. Straks gaan we alleen maar meer eten”, vervolgt mijn tafelheer. “Ik eet ook te uitgebreid met collega’s. Even lunchen in een restaurant. Enfin, dat doen veel mensen, hoor.” Gilbert kan het beamen. “Het is nu de stilte voor de storm. Over twee weken is het hier een gekkenhuis. Ik heb om de haverklap feestjes en partijen. Ook voor kantoren. Mensen komen voor een eindejaarsborrel, een kerstborrel. Nieuwjaarsreceptie. Ga zo maar door. Erg druk, maar ook erg gezellig. Op 1 januari wordt de Koemarkt officieel geopend. Er komt een groot podium met allemaal artiesten. Danny de Munk gaat zingen. “Wat leuk!” zeg ik. “Dan moeten we dan maar eens terugkomen.”

Tekst: Danielle Smaling Foto's: Jeroen Kakebeeke

Terug naar het artikel (met reacties)